Artemis: waarom het misschien wel de laatste missie is voor NASA-astronauten

0

Het door de VS geleide Artemis-programma heeft echter tot doel om dit decennium mensen terug te brengen naar de maan – met Artemis 1 op weg terug naar de aarde als onderdeel van zijn eerste testvlucht, rond de maan.

De meest relevante verschillen tussen het Apollo-tijdperk en het midden van de jaren 2020 zijn een verbazingwekkende verbetering in computerkracht en robotica. Bovendien kan rivaliteit tussen supermachten niet langer enorme uitgaven rechtvaardigen, zoals in de Koude Oorlog-concurrentie met de Sovjet-Unie. In ons recente boek “The End of Astronauts” betogen Donald Goldsmith en ik dat deze veranderingen de argumenten voor het project verzwakken.

De Artemis-missie maakt gebruik van NASA’s gloednieuwe Space Launch System, de krachtigste raket ooit – vergelijkbaar in ontwerp met de Saturn V-raketten die een dozijn Apollo-astronauten naar de maan stuurden. Net als zijn voorgangers combineert de Artemis-booster vloeibare waterstof en zuurstof om een ​​enorme hefkracht te creëren voordat hij in de oceaan valt en nooit meer wordt gebruikt. Elke lancering brengt daarom naar schatting tussen de $ 2 miljard (£ 1,7 miljard) en $ 4 miljard met zich mee.

Dit in tegenstelling tot zijn SpaceX-concurrent “Starship”, waarmee het bedrijf de eerste trap kan herstellen en hergebruiken.

De voordelen van robotica

Vooruitgang in robotverkenning wordt geïllustreerd door de reeks rovers op Mars, waar Perseverance, de nieuwste goudzoeker van NASA, zichzelf door rotsachtig terrein kan rijden met slechts beperkte begeleiding van de aarde. Verbeteringen in sensoren en kunstmatige intelligentie (AI) zullen de robots verder in staat stellen om bijzonder interessante locaties te identificeren, van waaruit ze monsters kunnen verzamelen voor terugkeer naar de aarde.

Binnen een of twee decennia zou robotverkenning van het oppervlak van Mars bijna volledig autonoom kunnen zijn, waarbij menselijke aanwezigheid weinig voordeel biedt. Evenzo vereisen technische projecten – zoals de droom van astronomen om een ​​grote radiotelescoop te bouwen aan de andere kant van de maan, die vrij is van interferentie van de aarde – geen menselijke tussenkomst meer. Dergelijke projecten kunnen volledig door robots worden gebouwd.

In plaats van astronauten, die een goed uitgeruste woonruimte nodig hebben als ze nodig zijn voor constructiedoeleinden, kunnen robots permanent op hun werkplek blijven. Evenzo, als mijnbouw van maangrond of asteroïden voor zeldzame materialen economisch haalbaar zou worden, zou dit ook goedkoper en veiliger kunnen worden gedaan met robots.

Robots zouden ook Jupiter, Saturnus en hun fascinerend diverse manen kunnen verkennen met weinig extra kosten, aangezien reizen van meerdere jaren voor een robot weinig meer uitdaging vormen dan de zes maanden durende reis naar Mars. Sommige van deze manen zouden in feite leven kunnen herbergen in hun ondergrondse oceanen.

Zelfs als we mensen daarheen zouden kunnen sturen, zou het een slecht idee kunnen zijn, omdat ze deze werelden zouden kunnen besmetten met microben van de aarde.

Risico’s beheersen

De Apollo-astronauten waren helden. Ze accepteerden hoge risico’s en duwden de technologie tot het uiterste. Ter vergelijking: korte reizen naar de maan in de jaren 2020 zullen, ondanks de $ 90 miljard kosten van het Artemis-programma, bijna routine lijken.

Iets ambitieuzers, zoals een landing op Mars, zal nodig zijn om publiek enthousiasme op Apollo-schaal op te wekken. Maar zo’n missie, inclusief proviand en de raketten voor een terugreis, zou de NASA wel eens een biljoen dollar kunnen kosten – een twijfelachtige uitgave als we te maken hebben met een klimaatcrisis en armoede op aarde. Het hoge prijskaartje is het resultaat van een “veiligheidscultuur” die de NASA de afgelopen jaren heeft ontwikkeld als reactie op de publieke opinie.

Dit weerspiegelt het trauma en de daaruit voortvloeiende programmavertragingen die volgden op de rampen met de Space Shuttle in 1985 en 1993, waarbij telkens de zeven burgers aan boord omkwamen. Dat gezegd hebbende, behaalde de shuttle, die in totaal 135 lanceringen had, een uitvalpercentage van minder dan twee procent. Het zou onrealistisch zijn om zo’n laag percentage te verwachten voor het mislukken van een retourvlucht naar Mars – de missie zou immers twee hele jaren duren.

Astronauten hebben gewoonweg ook veel meer “onderhoud” nodig dan robots – hun reizen en oppervlakteoperaties vereisen lucht, water, voedsel, leefruimte en bescherming tegen schadelijke straling, vooral van zonnestormen.

Al aanzienlijk voor een reis naar de maan, zouden de kostenverschillen tussen menselijke en robotreizen veel groter worden voor elk langdurig verblijf. Een reis naar Mars, honderden keren verder dan de maan, zou astronauten niet alleen aan veel grotere risico’s blootstellen, maar zou noodhulp ook veel minder haalbaar maken. Zelfs astronautenliefhebbers accepteren dat er bijna twee decennia kunnen verstrijken voordat de eerste bemande reis naar Mars plaatsvindt.

Er zullen zeker sensatiezoekers en avonturiers zijn die bereid zijn veel grotere risico’s te accepteren – sommigen hebben zich in het verleden zelfs aangemeld voor een voorgestelde enkele reis.

Dit signaleert een belangrijk verschil tussen het Apollo-tijdperk en vandaag: de opkomst van een sterke, particuliere ruimtetechnologiesector, die nu bemande ruimtevluchten omarmt. Bedrijven uit de particuliere sector zijn nu concurrerend met NASA, dus risicovolle, goedkope reizen naar Mars, gefinancierd door miljardairs en particuliere sponsors, kunnen niet worden bemand door bereidwillige vrijwilligers. Uiteindelijk kon het publiek deze dappere avonturiers aanmoedigen zonder ervoor te betalen.

Gezien het feit dat bemande ruimtevluchten buiten een lage baan zeer waarschijnlijk volledig zullen worden overgedragen aan particulier gefinancierde missies die bereid zijn hoge risico’s te accepteren, is het de vraag of NASA’s Artemis-project van meerdere miljarden dollars een goede manier is om het geld van de overheid uit te geven. Artemis is uiteindelijk eerder een zwanenzang dan de lancering van een nieuw Apollo-tijdperk.

Dit verhaal is zonder aanpassingen aan de tekst gepubliceerd vanuit een nieuwsagentschap.

Vang al het zakelijke nieuws, marktnieuws, belangrijke nieuwsevenementen en laatste nieuwsupdates op Live Mint. Download de Mint News-app om dagelijkse marktupdates te ontvangen.

Meer of minder

Read original article here

Ontkenning van verantwoordelijkheid! Palaunow is een automatische aggregator rond de wereldwijde media. Alle inhoud is gratis beschikbaar op internet. We hebben het zojuist op één platform ondergebracht, alleen voor educatieve doeleinden. In elke inhoud wordt de hyperlink naar de primaire bron gespecificeerd. Alle handelsmerken behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars, al het materiaal aan hun auteurs. Als u de eigenaar van de inhoud bent en niet wilt dat wij uw materiaal op onze website publiceren, neem dan contact met ons op via e-mail – abuse@Palaunow.com. De inhoud wordt binnen 24 uur verwijderd.

Leave A Reply

Your email address will not be published.