Ondanks het optreden van Brendan Fraser, botst ‘The Whale’

0

Darren Aronofsky De walvis draait om een ​​opvallende prestatie van Brendan Fraser, en de acteur laat zien dat zijn comeback welverdiend is. Maar terwijl de regisseur zich thuis voelt in de apocalyptische thema’s van de film, voelt het familiedrama geforceerd aan en verzuimt het de personages overtuigend te gronden binnen de muren van het appartement waar de actie plaatsvindt.

Charlie (Fraser) geeft online schrijfcursussen vanuit zijn huis, dat hij niet meer verlaat, met zijn camera uit. Hij is zwaarlijvig en het is onduidelijk of het een oorzaak of gevolg is van zijn kluizenaarslevensstijl. Hij heeft een bijna-doodervaring tijdens het kijken naar porno terwijl zijn bloeddruk stijgt, maar wordt gered door een jonge zendeling die op het juiste of verkeerde moment bij hem aanklopt. Charlie wil niets met God te maken hebben in deze tijd van nood, maar eist in plaats daarvan verwoed van de verwarde jongeman dat hij een essay leest over God. Moby Dick hard op.

Het is niet bijzonder duidelijk wat Moby Dick heeft te maken met het leven van Charlie, behalve dat hij groot is en dat walvissen groot zijn (snap je?). Als er een tegenhanger is in de klassieke literatuur, dan is het die zeker Een kerstliedzoals in de loop van De walvis, we leren dat Charlie geen geweldige kerel is en zelfs zijn pogingen om het goed te maken, verpesten andere mensen in het proces. Maar voor Charlie en zijn wisselende bezoekers is verlossing nooit uitgesloten.

Charlie’s vriend, een charmante, bruuske verpleegster genaamd Liz, gespeeld door Hong Chau, komt in paniek opdagen en nadat hij zijn vitale functies heeft gecontroleerd, laat hij hem weten dat zijn dagen geteld zijn als hij niet naar het ziekenhuis gaat. Charlie, die geen ziektekostenverzekering heeft, weigert, en Liz is in gelijke delen ontdaan en geïrriteerd. Als de enige persoon die echt in zijn leven heeft geïnvesteerd, dient zij als surrogaat voor het publiek.

Na hun eerste ontmoeting wordt de zendeling een soort van vaste gast, die Charlie blijft aansporen zijn ziel te redden. Hij staat op gespannen voet met Liz, die zijn zonnige houding of zijn kerk niet vertrouwt en hem probeert weg te houden, in de hoop dat haar vriend in dit leven kan worden gered.

Charlie is ondertussen bezig met het herstellen van zijn relatie met zijn vervreemde dochter Ellie, gespeeld door Vreemdere dingen‘ Sadie Sink, met wie hij contact opneemt, wetende dat dit zijn laatste kans is. De norse tiener is een geweldige schrijver, maar een slechte leerling, en Charlie hoopt dat wat bijles en omkoping het gemis van haar jeugd zullen goedmaken. Later probeert Ellie’s moeder (Samantha Morton) hun korte huwelijk te begrijpen.

Er is enige controverse geweest over de beslissing om Fraser te casten en de acteur in een dik pak te stoppen. Aronofsky’s redenering was dat hij probeerde een grotere acteur te casten, maar er geen kon vinden die goed genoeg was, wat niet goed genoeg is. Hoewel de prestaties van Fraser geweldig zijn, heeft de film zelf niets diepgaands te zeggen over obesitas en dat, in combinatie met de keuze van de casting, duidt op een gebrek aan nieuwsgierigheid. Er zijn veel manieren om een ​​verhaal te vertellen over een insluiting met gezondheidsproblemen, maar dit is de keuze die ze hebben gemaakt, en de film biedt geen inzicht om zo’n steeds meer afgekeurde praktijk van acteurs in dikke pakken te rechtvaardigen. Charlies relatie met zijn lichaam voelt zo simplistisch aan. Wanneer zijn lichaam rechtstreeks wordt aangesproken, wordt het behandeld als iets dat hij mensen aandoet, wat interessant had kunnen zijn om daadwerkelijk te onderzoeken, maar deze film doet dat niet. Hoewel een regisseur de reacties van kijkers niet precies kan beheersen, is het veelzeggend dat tijdens mijn vertoning het publiek voor een goedkope lach ging, zoals Charlie een lade vol snoep openmaakte.

De film wordt geprezen, wat hopelijk studio’s zal aanmoedigen om een ​​film te maken waarin de ervaring van een zwaarlijvige persoon vanuit hun perspectief centraal staat. Het is een goede zaak dat protheses acteurs in staat stellen te transformeren, maar troebel als dat de enige manier is waarop mensen wiens lichaam niet in de vorm van Hollywood past, op het scherm kunnen worden afgebeeld. Het is zeker niets nieuws dat deze verhalen worden verteld door meer traditionele filmsterren voordat ze ooit in handen mogen komen van mensen met doorleefde ervaring. De film is niet verplicht om de zonden uit het verleden van Hollywood recht te zetten, maar het is zeker onzorgvuldig als empathie het punt was.

De walvis is gebaseerd op een toneelstuk van Samuel D. Hunter, die ook het scenario schreef, en er had meer zorg kunnen worden besteed aan het aanpassen van het toneel. Charlie gaat alleen naar zijn veranda om leveringen en appartement op te halen, mensen schuifelen in en uit in de veronderstelling dat ze elkaars motivaties begrijpen, terwijl dat duidelijk niet het geval is. Het is een verdienste van Aronofsky dat hij de reikwijdte van de productie niet heeft uitgebreid tot buiten de enkele locatie in een poging om het meer filmisch te maken, en hij maakt gebruik van het medium om Frasers gezichtsuitdrukkingen vast te leggen, die meer doen om Charlies verhaal te vertellen dan de dialoog.

De controverses van de film mogen niet overschaduwen dat het gewoon slechte verhalen zijn. Terwijl de bonte bende komt en gaat, onthullen ze elk hun grote psychische wond in een dramatische monoloog, waarbij ze de zaken telkens terugbrengen tot een versie van gekwetste mensen kwetsen mensen elke keer weer. De expositie is aan de kant van hardhandigheid, en hier is het duidelijk dat er niet genoeg zorg is besteed aan het aanpassen van het werk voor het scherm, waar er meer ruimte is om subtiel te zijn bij het laten zien van niet vertellen. Voor Aronofsky is het gegrond werk, maar als het erom ging een ingetogen film te maken, greep de verdeeldheid zaaiende regisseur de gelegenheid niet aan.

Fraser’s optreden heeft de acteur al klaargestoomd voor overweging van een prijsuitreiking, en hij verdient de erkenning, net als Chau. Maar De walvis is een frustrerend horloge omdat Aronofsky de acteurs of het publiek niet lijkt te vertrouwen, waardoor het potentieel om een ​​intrigerend verhaal te vertellen wordt verpletterd.

De walvis is in geselecteerde bioscopen op 9 december (NY/LA) en opent landelijk op 21 december

Read original article here

Ontkenning van verantwoordelijkheid! Palaunow is een automatische aggregator rond de wereldwijde media. Alle inhoud is gratis beschikbaar op internet. We hebben het zojuist op één platform ondergebracht, alleen voor educatieve doeleinden. In elke inhoud wordt de hyperlink naar de primaire bron gespecificeerd. Alle handelsmerken behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars, al het materiaal aan hun auteurs. Als u de eigenaar van de inhoud bent en niet wilt dat wij uw materiaal op onze website publiceren, neem dan contact met ons op via e-mail – abuse@Palaunow.com. De inhoud wordt binnen 24 uur verwijderd.

Leave A Reply

Your email address will not be published.